Carola

Regelmatig krijg ik vragen van moeders hoe ik het doe, studeren met Zoë. Ik geef dan met veel liefde antwoord op hun vragen. Zelf ben ik ook altijd erg nieuwsgierig hoe andere studerende moeders het moederschap nu precies combineren met hun studie. Daarom in deze rubriek ‘de studerende moeder’ laat ik andere moeders hun verhaal vertellen om jullie te inspireren.

 

‘’Ouderschap als topsport, en de medaille voor het in 100

bochten wringen gaat naar de studerende moeders’’. -Loesje-

 

Vandaag stel ik jullie voor aan: Carola. ‘’Hoi! Ik ben Carola, 28 jaar en woon in een klein dorpje in Friesland. Ik woon hier samen met mijn man, dochter (11 februari 1 jaar geworden) en we hebben een poes haha. Ik studeer maatschappelijk werk en dienstverlening aan het NHL in Leeuwarden. Momenteel zit ik in het laatste jaar en ben ik bezig met afstuderen. Verder voetbal ik graag en heb ik een hobby die langzaam uit de hand aan het lopen is. Ik bedruk namelijk kleding voor baby’s en kinderen, maak stickers en strijkapplicaties zodat mensen hun eigen kleding kunnen bedrukken. ’’.

Carola vertelt..

 

‘’Ik was 26 jaar toen ik zwanger raakte en 27 toen Caitlyn geboren werd. Ik vond het pittig. Natuurlijk kon ik genieten van mijn groeiende buik, de eerste schopjes en de echo’s. Dromen over wie het kleine meisje in mijn buik zou zijn, hoe ze eruit zou zien enz. Maar vanaf week 16 kreeg ik al last van bekkeninstabiliteit en ischias. Hiervoor ging ik naar de bekkenfysio, maar dit heeft helaas niet echt geholpen. Hierdoor kon ik de lange dagen op school niet volhouden, die harde stoeltjes waren niet meer te doen. Natuurlijk waren er ook bureaustoelen, maar ook dat was niet vol te houden voor mij. Na een goed gesprek met mijn begeleidster van de minor die ik toen volgde, is er besloten dat ik de lesstof thuis bij zou houden en één keer in de week aanwezig zou zijn bij de kleine bijeenkomsten’’.

De zwangerschap van Carola was niet altijd gemakkelijk net als haar bevalling.

 Carola vertelde mij: ’’ Toen ik ruim 37 weken zwanger was, was ik een avondje aan het oppassen op mijn neefje. Ik besefte mij ineens dat ik de baby bijna niet meer gevoeld had. Ik dacht, het zal wel mee vallen en ben op bed gegaan. Natuurlijk niet veel geslapen en de volgende dag heb ik alles geprobeerd waar ze normaal op reageerde. Warme broodjes uit de oven, een warme douche, het liedje “beste vriendjes” van Woezel en Pip, maar niks hielp’’. Carola maakte zich zorgen en belde op dat moment de verloskundigen, zij stuurde haar naar het ziekenhuis. ‘’ Na wat onderzoeken bleek dat ik net wel/net niet genoeg vruchtwater had en ook vonden ze de baby aan de kleine kant. De volgende dag moesten we terug komen en voor de zekerheid de vluchttas maar mee nemen. De volgende ochtend had ik alleen maar een paar doffe plopjes gevoeld, niks in vergelijking met hoe het hiervoor vaak ging dus ik maakte mij best veel zorgen. In het ziekenhuis kreeg ik dezelfde onderzoeken, maar dit heb ik als niet zo prettig ervaren. Tijdens de echo om alles op te meten, werd het scherm van mij weg gedraaid en werd er niks gezegd tijdens de echo. Heel vervelend als je daar ligt… Daarna moesten wij door naar de gynaecoloog zodat zij de navelstreng kon controleren. Ook dit bleek allemaal net op het randje en dat in combinatie met net wel/net niet genoeg vruchtwater en de kans op een kleine baby, wilden ze mij inleiden. Dit was even een heftig moment, je houdt er rekening mee maar het komt ineens zo dichtbij. Toen we terug kwamen op de afdeling hebben wij de tijd gekregen om het even te verwerken en daarna werd er een ballonnetje geplaatst. Ik werd naar een kamer gebracht en na een paar uur kwamen de weeën al. Helaas zette het niet door, na 8 uren weeën opvangen had ik nog maar 2 cm. De volgende dag kreeg ik wee opwekkers en toen ging het snel. Na 50 minuten persen was ze geboren, onze dochter Caitlyn Lianne. 2700 gram en 48 cm lang. Ik was helemaal onder de indruk, nog verdoofd en besefte niet dat ik mama geworden was. We mochten gelukkig snel naar huis omdat het zo goed leek te gaan.’’.

 

Hoe was jouw situatie op dat moment? 

Ik woonde al samen met mijn vriend in een eengezinswoning, dus qua ruimte kon het allemaal prima. Ik studeerde dus nog, ik volgde een minor en zou daarna afstuderen. Vast werk had ik niet, maar wel was ik druk bezig met fotografie. Ik kon echt genieten van de fotoshoots en het nabewerken van deze foto’s. Jammer genoeg kon ik dit niet lang doen i.v.m. mijn bekken- en rug klachten.

 

En toen was je opeens moeder EN student, hoe ging dit?

 

‘’Ik werd naar huis gestuurd onder het mom van ‘het zijn vast krampjes’.

Mijn gevoel zei er klopt iets niet! ’’.

Ik vond het heel pittig. Onze dochter was erg onrustig en met 6 weken ben ik een paar keer naar de dokter gegaan omdat er volgens mijn gevoel iets niet klopte. Ik werd naar huis gestuurd onder het mom van “het zijn vast krampjes”, “je bent veel alleen, je mist gewoon een luisterend oor” of “je bent een overbezorgde moeder”. Op een gegeven moment ga je dat ook geloven, want ja, wat wist ik er allemaal van? Het werd alleen maar erger, Caitlyn krijste enorm veel, overstrekken, voorkeurshouding… We waren op een gegeven moment een uur tot 1.5 uur bezig om haar in slaap te wiegen, élk slaapje. We konden haar niet wegleggen, ze sliep altijd op onze arm of in de draagzak (ja, een ergonomische 😉 ). Op een gegeven moment trokken we het thuis niet meer en zijn we weer naar de dokter gegaan om een doorverwijzing naar de kinderarts te halen. Eerder zou ik niet weggaan, want dit leek ons niet normaal… We hebben de doorverwijzing gekregen, onder het mom van “moeder geruststellen want er is toch niks aan de hand”. Twee dagen later konden we al terecht en we kregen direct medicatie voor haar verborgen reflux en later bleek ze ook koemelk allergie te hebben. Heb ik toch al die tijd gelijk gehad… Pas na 6.5 maand ellende kwam er rust in huis.

Rond de 9 maanden hebben we de dubbel blinde provocatietest gedaan in het ziekenhuis, omdat bewezen moest worden of ze echt KMA had of niet. Voor ons geen rare uitslag, duidelijk KMA, maar nu werden we dan ook eindelijk door de artsen geloofd. Hierna moest ik weer terug naar school, we hadden eerst een gastouder maar zijn toch overgestapt op een kinderdagverblijf. Die zit hier in de straat, dus ideaal! Op zich gaat het best goed om moederschap met mijn studie te combineren, maar dit had ik nooit kunnen doen zonder de hulp van de mensen om mij heen. Mijn man doet wat hij kan en hij doet enorm veel, al is hij veel van huis voor zijn werk. Maar zonder de hulp van mijn familie en schoonfamilie, had ik dit niet gered. Er staat altijd wel iemand klaar en daar ben ik ze heel dankbaar voor!

Toen het nog niet zo goed ging met Caitlyn, moest ik leren voor tentamens in juli. Ik kon mij hier totaal niet op focussen, maar ik moest van mezelf hiermee bezig. Achteraf gekkenwerk, ik was helemaal op en ik kon niet meer. Maar toch doorgaan… Ik had geen enkele tentamen gehaald omdat ik amper had kunnen leren. Hier heb ik wel veel van geleerd, maar dat zag ik pas later in. Ook vond ik het heel moeilijk om in september alles weer op te pakken qua studie. Je gaat van “net mama” naar student. Ik kon heel moeilijk mijn gedachten erbij houden en moest weer veel uitzoeken hoe iets ook alweer zat. Dit heeft veel tijd gekost maar nu gaat het goed 😊 Alleen dat uitstellen, dat blijft toch een dingetje… Wat ik ook lastig vind is dat als Caitlyn ziek is, je niet naar belangrijke lessen kan. Mijn man werkt, ook geregeld in het buitenland, dus die kan niet altijd zomaar naar huis komen. Hierdoor ben ik vaak degene die dan thuisblijft. Ik voel me dan vaak bezwaard tegenover bijvoorbeeld mijn studiegenoot waarmee ik het afstudeeronderzoek doe, maar gelukkig begrijpt zij de situatie wel.

Een dag uit het leven van.. Carola!

 

We zitten nu in periode 3 en ik ben bezig met het afstudeeronderzoek, visiestuk en ik moet nog een aantal tentamens maken deze periode. Ik ga de dinsdags naar school i.v.m. een bijeenkomst en de vrijdag staat in het teken van het onderzoek. De rest kan ik best veel zelf inplannen gelukkig, dus ik kan veel thuis aan de studie. De maandag is mijn dagje met Caitlyn, verder gaat zij naar het kinderdagverblijf (dinsdag t/m vrijdagochtend) waar ze het erg naar haar zin heeft. Heel fijn dat ik de tijd en ruimte heb om die dagen te focussen op mijn studie, maar ik heb ook elke dag weer heel veel zin om onze kleine meid op te halen!

 

Tips van Carola:

 Ik merk dat veel studerende moeders (to be) niet weten van het profileringsfonds. Mocht je zwanger zijn tijdens je studie, check dit altijd bij jou op school of je ervoor in aanmerking komt of niet! En daarbij, denk ook om jezelf. Je bent student en je bent mama, maar je bent ook nog jezelf. Gun jezelf af en toe “me-time”, om even bij te tanken en even niet te denken aan deadlines of vieze luiers en gebroken nachten.

 

( Carola haar uit de hand gelopen hobby bedrukte shirtjes van: By LianCa)