Het is alweer 25 september en dus nog iets meer dan een paar weekjes tot Zoë haar eerste verjaardag. Ik zal dan maar gelijk met de deur in huis vallen ik ben zon moeder die is al dagen.. weken.. oké maanden bezig met haar kinds eerste verjaardagsfeestje. Zo heb ik de taart al geregeld, een cakesmash fotoshoot bij Heddy Leerdam (zie foto), uitnodigingen, ballonnen, versiering, haar outfit x2, plastic vorkjes, bordjes en natuurlijk haar cadeaus (lijstje.nl)! Jullie zullen je nu vast afvragen, waarom? Naast het feit dat mijn vriend een aantal dagen terug voor twee weken in het zonnige Brazilië was en ik dus even alleen met Zoë thuis was ben ik gewoon een enorme control freak. Ik wil alles in de details hebben uitgewerkt ik bedoel Zoë wordt maar een keer 1 jaar, en daarnaast bespaar ik mijzelf liever de stress op het laatste moment.

De afgelopen twee jaar heb ik voor het eerst een tiental kinderverjaardagen mogen meemaken. En ik heb geen andere woorden dan wat een ONGELIJFELIJK HELL!! Het was vaak druk, lawaaierig, chaotisch, rommelig, overal ligt speelgoed (je breekt zowat je nek), ruziënde kinderen wat lijdt tot veel gejank, en dan heb ik het nog niet eens over de oh zo mooie taarten die ik soms gewoonweg niet te eten vind. Heel eerlijk heeft me dit ook echt wel een beetje bang gemaakt. Dat het een buiten zinnige, dolle, extatische en onbeheerste dag voor Zoë gaat worden heb ik me wel een beetje bij neergelegd. Toch ben ik ervan overtuigd dat een goede voorbereiding het halve werk is.

Ik begrijp dat het buitenzinnig is om te denken dat een kinderverjaardag zonder slag of stoot gaat verlopen. Maar héé ik ben toch niet de enige moeder die gewoon relaxed op haar kont wil zitten, en een taartje en wijntje wilt meedoen?

 

Liefs, Maxim

ver·ge·vens·ge·zind (bijvoeglijk naamwoord) bereid om iem. vergiffenis te schenken. (vandale.nl)

Katholiek ben ik opgevoed. Het woord vergevensgezind is mij er dus ook met de paplepel ingegoten (vooral door mijn opa en oma). Maar of ik daadwerkelijk bereid ben om iets of iemand vergiffenis te schenken, uit familie perspectief niet echt.. Ik was het type dat niet snel sorry zal zeggen en naar de ander wijst, vooral toen ik vroeger nog thuis woonde kon ik gemakkelijk een aantal dagen niet tegen mijn ouders praten. Als eenmaal deze ‘’stilzwijg’’ periode gepasseerd was, was ik goed genoeg om te doen of dat er niets was gebeurd. Maar een sorry als puber.. neh??!

Wanneer je samen met je partner een kindje krijgt komt er ooit een keer het topic ‘opvoeden’ om de hoek kijken. Heb je dezelfde normen of waarden? En welke wil je overbrengen op je kind. Omdat Zoe’s vader en ik in een soort snelvaart-trein zijn gaan samenwonen komen we laat achter normen en waarden die we eigenlijk niet van elkaar wisten. Ook zijn we totaal anders opgevoed, de een streng, de andere kreeg de losse-hand, hij komt uit een gescheiden familie ik niet. Dit zijn maar een paar kleine voorbeelden, maar deze voorbeelden maken een persoon tot wie hij/zij is. Hier thuis zorgt dit soms voor wrijving (wat tevens heel normaal is, geloof me ieder huisje heeft zijn kruisje).

Het is niet erg wanneer je verschillend bent, andere normen en waarden hebt en af en toe gewoon helemaal niet op een lijn ligt en daardoor ruzie maakt. Maar wees vergevensgezind zoals mijn opa en oma zouden zeggen. Er zullen fouten worden gemaakt door beiden partijen, misschien zelfs tranen vloeien of ruzies. Niemand heeft ooit gezegd dat een gezin/familie zijn gemakkelijk is (en dan heb ik het nog niet eens over alle extra’s die je erbij krijgt wanneer je een gezinnetje wordt.. denk aan schoonfamilie, vrienden en verplichte nummers). Als ik voor mezelf spreek heb ik nog veel te leren, maar wie niet..

 

No family is perfect.. we argue, we fight. We even stop talking to each other at times.

But in the end, family is family.. the love will always be there.  

 

liefs, Maxim

Gisteren liep ik in de Dirk van den Broek, (waar ik heeel vroeger heb gewerkt) waar ik een oud-collega tegenkwam. Hij kwam naar me toe, groeten mij en vroeg hoe het met me ging. Uiteindelijk leiden het gesprek al snel tot de vraag: ‘Wat leuk is dit je neefje/nichtje van je broer/zus’? Waarop ik lachend antwoord: ‘nee hoor, deze is van mij’. Na een korte stilte en lichte verbazing ging het gesprek weer verder en feliciteerde hij mij.

Nog steeds bijna dagelijks krijg ik dit soort vragen en opmerkingen van bekenden en onbekenden. Dit keer eindigde het gesprek met een positieve twist maar vaak is dit anders. Tegenwoordig kan ik er om lachen maar dit is niet altijd zo geweest. Als jonge moeder krijg je regelmatig de raarste, gekste en meest brutale opmerkingen naar je hoofd geslingerd.  Speciaal voor jullie heb ik de grappigste, gekste, raarste maar soms ook meest trieste opmerkingen op een rijtje gezet!

 

Was het een ongelukje?

Zijn jij en de vader nog samen?

Nu is je leven wel compleet anders hea? Je kan niet meer naar een festival of spontaan naar de kroeg. (Nee klopt jongens ik heb een enkelband om..)

Nu kan je niet meer voluit van je jeugd genieten.

Zeg maar doei tegen je carrière!

Nu heb je zeker zo’n slappe moederbuik? (SAYWHAT!!? BITCH ben nog strakker dan jij!)

Nu heeft je kindje geen vriendjes om mee te spelen! (ja.. wat moet je hier nu mee?) 

Is dit je oppas kindje? Wat leuk!!

Was ze gepland? Nee toch!

Vind je het niet zonde? Je hebt nog een heel leven voor je! (Zonde vind ik dit gesprek met jou..)  

Wat vinden je ouders en familie ervan?

Nu ben je een MILF (wtf mensen.. just WTF)

 

Weet jij nog een opmerking, welke je graag wilt delen?! Laat hieronder dan even een berichtje achter!

 

liefs, Maxim

Het is al weken vakantie in huize Hagedorn-Ponjee. Met weken bedoel ik serieus maanden, eind mei was geloof ik mijn laatse schooldag.. Ik heb denk ik afgelopen weken wel drie e-mailtjes gekregen met: regel je herinschrijving op studielink, schrijf je in voor 1 september en: je hebt je herinschrijving nog steeds niet geregeld #woeps, vervolgens FLAG ik het mailtjes en denk: komt wel! Uiteindelijk heb ik me afgelopen week dan toch netjes ingeschreven en het to do lijstje in studielink uitgevoerd. Laatst kreeg ik een mailtje met daarin alle informatie van het frondoffice van de Haagse Hogeschool. 23 augustus zal mijn eerste schooldag zijn je kent het wel met een startbijeenkomst waar je de informatie krijg over het programma van het aankomende schooljaar, niets bijzonders dus.

Mijn eerste echte schooldag begin september gaat wel even raar zijn. Zal ik het verleerd zijn? Zo genoten heb ik van de weken die ik met Zoë heb doorgebracht, onze vakantie, de leuke uitjes en de vrije dagen waar Zoë naar het kdv ging en ik gewoon even wat voor mezelf kon doen. Oh en even over het kinderdagverblijf, school liet weten maandag 14 augustus de roosters klaar te hebben (gisteren dus).. nou geen rooster te vinden!! Flink K*T dus als je een kleintje hebt, en niemand op school die wat weet?! #rarehogescholen. Gelukkig zit ik bij een kinderopvang waar ze super flexibel zijn en mij met alles willen helpen, maar toch kan ik hier flink van balen, ik heb gewoon graag alles geregeld.

Aankomend studiejaar ga ik beginnen met mijn minor Interne Communicatie, mijn passie, mijn liefde. Ik heb er zoveel zin in! Ook ga ik het laatste halfjaar stagelopen, ken jij iemand met een leuk bedrijfje? Let me know!! Ik ben sinds ik zwanger was eigenlijk niet meer aan het werk geweest dit komt ook een beetje doordat niemand me wilde hebben als zwangere (en dan ben je 23, we moeten trots zijn op onze maatschappij NOT) dus ik vind het allemaal wel erg spannend maar heb er vooral ook enorm veel zin in. Het wordt een druk maar veel beloven jaar. P.S. de foto in deze blog is genomen door Heddy Leerdam.

 

Can’t wait for daily life to start because you will never change your life, 

until you change something you do daily.

Daar ben ik dan weer terug van weggeweest, zoals verteld op mijn laatste blog zijn Zoë en ik samen op vakantie geweest naar Spanje. Omdat ik het zo onwijs druk heb gehad met school en met het behalen van mijn Propedeuse was de vakantie er een beetje bij ingeschoten, (dat terwijl ik het in januari al had geboekt) toen mijn broertje mij vertelde dat we over 7 dagen zouden vertrekken liep de spanning en stress dan ook lekker op! Op vakantie zonder papa, met opa, oma en mijn broertje.

eerste keer vliegen

Ongeveer twee- drie weken voor vertrekdata was ik al wel begonnen met een lijstje maken voor Zoë. Je kent het wel wat moet ik nog kopen en wat neem ik allemaal mee. Mijn Instagram feed ontplofte zowat met tips en tricks over het op vakantie gaan met een baby (Ik bespaar jullie dan ook die van mij.. naar mijn mening zijn ze toch allemaal hetzelfde, en vraag het anders gewoon aan je ouders. Oeps dat was geloof ik toch een tip haha). Er komt veel kijken bij een vakantie met een baby. Voordat ik überhaupt op de bestemming was aangekomen was ik al behoorlijk wat geld kwijt aan spullen voor Zoë. Daar geen luiers of hapjes bij inbegrepen, deze kocht ik namelijk allemaal op de besteming. Maar goed uiteraard wil je het beste voor je kindje en een leuke vakantie dus neem je de kosten maar voor lief.

Schiphol

Daar stonden we dan bepakt en bezakt op Schiphol op een vreselijke rot tijd! We moesten namelijk om 04.00 al uit bed omdat de taxi ons zou ophalen om 05.00. Ik moest uiteraard nog 10 x mijn koffer checken nadat ik dit die avond daarvoor ook al 100x had gedaan (want ja stel je voor dat je wat vergeet). Of dat nog niet genoeg was stond er toen al een mega lange rij op Schiphol. De Bugaboo mocht opeens niet mee tot de gate omdat het vliegtuig te vol was?? Zoë moest dus getransporteerd worden in zon koffer karretje. Geloof me allemaal geen ideale situaties met een baby, maar na het inchecken verliep alles eigenlijk vrij soepel.

Zoë in haar koffer karretje

Eenmaal in Spanje

Iedere ochtend na het ontbijt ging ik dan met mijn hele hebben en houden (schepjes, emmers, zwembadje, baby swimmer, flesjes, flesvoeding, water, luiers en ga zo maar door!!) naar strand. Ik ben een meisje dat ligt het liefste de hele dag in de zon te bakken! Met een baby kan je dit vergeten, en dat was dan ook best een beetje wennen voor mij. Een aantal keer per dag gingen ik of mijn vader lekker met Zoë zwemmen in de zee of in het zwembad bij het hotel. De rest van de tijd moesten we haar vermaken met zandkastelen bouwen of liedjes zingen (en dat allemaal onder de parasol, dat bakken was dus vaak ver te zoeken haha). Tuurlijk waren er ook momentjes dat ze lekker een aantal uur lag te slapen en deze mama toch nog even in de zon kon liggen, maar er zijn ook middagen die ik op mijn hotelkamer heb gespendeerd omdat Zoë een slaapje moest doen.

 

Deze vakantie was anders dan anders maar ik heb er zo van genoten. Ik ben zo blij dat ik de mogelijk had om met mijn ouders mee op vakantie te mogen. Dus pap en mam als jullie dit lezen, ik ben jullie mega dankbaar en vond het zo gezellig! Vervelend was het dan ook na twee weken toen de vakantie voorbij was maar gelukkig draag ik de herinneringen elke dag bij me.

 

liefs, Maxim