Ik weet het nog goed, vorig schooljaar liep ik tijdens mijn tentamens en stage al een aantal dagen met buikpijn rond. Niets ernstig maar wel vervelend, vooral voor het slapen gaan nam de pijn toe. Mijn vriend zei constant dat ik naar de dokter moest gaan. Maar ik dacht alleen maar wanneer dan? Ik was druk en dacht dat het stress was. Uiteindelijk zat ik bij de dokter en vertelde mijn verhaal. Hij controleerde mijn buik en… ja hoor; ik was 11 weken zwanger. Een klein “I didn’t know I was pregnant” momentje.

 

Op het moment dat ik hoorde dat ik zwanger was stortte mijn wereld in, maar ik moest al snel schakelen. Naast de belangrijke keuze of we dit kindje gingen houden kwam er een overvloed aan vragen in mijn hoofd. Hoe ga ik dit doen met school? Is mijn studentenleventje nu voorbij? En bedenk zo nog maar honderd vragen. Dat wij dit kindje zouden houden was al snel duidelijk, het was onwijs welkom, maar toen begon het plannen, regelen, passen en meten pas echt!

Als gastblogger voor What’s on mama’s mind schreef ik dit artikel over studeren met een baby, samenwonen en het jonge moederschap. Wil je het hele artikel lezen? Klik hier!

 

Hebben jullie wel eens het gevoel dat je jezelf voorbij loopt? Een tijd geleden ik dus wel. Zoals jullie weten ben ik een studerende moeder. Om dit te combineren vind ik af en toe een hele taak. Ik heb een redelijk strakke planning voor ik de deur uitloop om Zoë naar het kinderdagverblijf te brengen en mezelf op de bus te zetten.

Op het moment zit ik in mijn derde studiejaar van de opleiding Communicatie aan De Haagse Hogeschool met +- een half jaar vertraging. Ik volg een derdejaars minor: Sustainability in Business, haal vakken in van het tweede studiejaar en ben ik druk bezig mijn Propedeuse te halen.

Toen Zoë werd geboren sliep ze na 6 weken al door, ik was de gelukkigste moeder op aarde. Helaas te vroeg gejuicht.. Zoë wordt namelijk sinds een aantal maanden weer gewoon wakker, madam stopt dan ook gewoon niet met huilen tot ze haar fles krijgt! Dus daar ga je dan je bed uit, fles maken, fles geven, je bed weer in en dan hopen dat ik weer in slaap val (wat vaak niet het geval is). Zoë wordt daarna pas rond half 8/8 uur wakker. Michiel haalt haar dan uit bed, ze mag dan nog even bij ons liggen. Na een half uur is ze dit vaak zat en moet ik echt met haar naar beneden. We ontbijten als gezin, vervolgens gaat mijn vriend naar zijn werk. Ik maak ons dan klaar voor de dag je kent het wel: douchen, aankleden, vaatwasser uitruimen en tassen inpakken. In het begin moest ik Zoë iedere ochtend met de wandelwagen naar het kdv brengen (ik heb namelijk geen rijbewijs), sinds een aantal weken doe ik dit op de fiets (wat een vrijheid!!). Daarna ren ik (ja letterlijk REN ik) naar de bushalte, koop ik vaak een grote kop koffie op station en dan begint mijn vier uur durende college.

 

Studeren vind ik leuk, en school zie ik als tijd voor mijzelf. Maar het is vaak het werk wat erbij komt kijken wanneer je weer thuis bent. Wanneer ik thuis kom rond half 6/6 uur zorg ik dat het eten op tafel staat, ruim ik de tafel af, moet ik nog even dat wasje ophangen, een nieuw wasje in de wasmachine doen, stofzuigen, ruim ik de vaatwasser in, doe ik de afwas, maak ik eventueel huiswerk en geef ik natuurlijk Zoë de aandacht die ze nodig heeft.

Een maand geleden had ik mijn tentamens en heb een aantal dagen terug te horen gekregen dat ik weer mijn tentamen voor mijn propedeuse niet heb gehaald. Dit was even flink balen, huilen en boos worden. Ik dacht echt even waar doe ik het allemaal voor!? Gelukkig weet ik daar het antwoord op: Zoë. Opgeven is voor mij geen mogelijkheid!

 

Groetjes, Maxim

Deze week wordt Zoë alweer 7 maanden jong. En terwijl ik deze blog in de kantine schrijf (met een enorm grote kop koffie) kan ik alleen maar denken aan waar is de tijd naartoe gegaan? Behalve aan de slapeloze nachten, vele luiers, koude kopjes koffie en thee natuurlijk aan enorm veel leuke en maar soms ook minder leuke momenten. 

 

 

Als ik er nu op terug kijk waren de afgelopen maanden best pittig. Naast dat je moeder bent ben je anno 2017 ook nog vrouw/vriendin, sociaal, gezellig, huisvrouw, chef, dochter, zus, werkend (in mijn geval student) en zo nog een tiental andere punten.. Dit werd mij af en toe best wel eens teveel. Zoveel verwachtingen en meningen van anderen waar ik af en toe echt helemaal geen zin in had. Michiel en ik hebben het thuis dan ook niet altijd even gezellig gehad. En wat blijkt na kleinschalig onderzoek door mij, dit is bijna overal zo.. alleen word je dit door niemand verteld.

Af en toe is het nog steeds erg lastig om dat beeld van die multitasking moeder anno 2017 los te laten. Ik heb er namelijk een handje van alles perfect te willen doen. gelukkig sinds een aantal maanden gaat dit een stuk beter en is het ook weer een stuk gezelliger bij ons thuis. Ik blijf mezelf vertellen; een perfecte moeder bestaat niet maar er zijn duizend manieren om een goede te zijn. Dit wil ik ook iedere mommy (to be) meegeven. Luister naar je moederhart en doe waar jij jezelf goed bij voelt. Laat die was, stofzuiger en troep staan en probeer te genieten!

Nu zeven maanden moederschap, slapeloze nachten (yup vannacht ook weer), vele luiers, en al die koude kopjes koffie en thee verder, geniet ik elke dag van mijn dochter Zoë, ons gezinnetje en het moederschap. Vooral ben ik erg nieuwsgierig wat de toekomst ons gezinnetje gaat brengen. Dit zeggende drink ik nu snel kopje nummer 101 koude koffie op! Cheers op het moederschap.

 

Veel liefs Maxim

Welkom op mijn blog! Mijn naam is Maxim, 23 jaar en mommy van Zoë. Samen met mijn vriend Michiel, onze dochter Zoë en poes Snoopy woon ik in Noordwijk aan Zee in een gezellig huisje aan de boulevard.  

Waarom deze blog?

Tijdens mijn vaders verjaardag hadden mijn familie en ik het over Instagram. Ja dat platform waar we allemaal op kijken en onze mooiste foto’s plaatsen. In mijn geval misschien wel mijn ”verslaving”.. het misschien wel uren lang scrollen (ik geef dit liever niet toe geloof me), hartjes geven en de mooiste foto’s uploaden van mijn dochter. De waarom vraag kwam al snel aan bod en heel eerlijk ik had geen antwoord..

Dat mijn leven af en toe geleid werd door Instagram durf ik nu wel toe te geven (heel eerlijk het is ook wel een erg leuk social media platform). Maar de druk van het constante perfecte plaatje uploaden ligt af en toe erg hoog, terwijl het moederschap af en toe keihard kan zijn. Het praten over.. of laten zien van deze momenten is vaak een groot taboe. Op deze blog wil ik graag schrijven over het (jonge) moederschap en alle leuke maar ook minder leuke momenten die er in ons gezellige huisje afspelen. Zelf vind ik het erg fijn om te weten dat andere moeders hier ook mee strugglen en dat ik niet de enige ben, laat gerust een berichtje achter dit vind ik super leuk!

 

liefs Maxim