Never give up

Hebben jullie wel eens het gevoel dat je jezelf voorbij loopt? Een tijd geleden ik dus wel. Zoals jullie weten ben ik een studerende moeder. Om dit te combineren vind ik af en toe een hele taak. Ik heb een redelijk strakke planning voor ik de deur uitloop om Zoë naar het kinderdagverblijf te brengen en mezelf op de bus te zetten.

Op het moment zit ik in mijn derde studiejaar van de opleiding Communicatie aan De Haagse Hogeschool met +- een half jaar vertraging. Ik volg een derdejaars minor: Sustainability in Business, haal vakken in van het tweede studiejaar en ben ik druk bezig mijn Propedeuse te halen.

Toen Zoë werd geboren sliep ze na 6 weken al door, ik was de gelukkigste moeder op aarde. Helaas te vroeg gejuicht.. Zoë wordt namelijk sinds een aantal maanden weer gewoon wakker, madam stopt dan ook gewoon niet met huilen tot ze haar fles krijgt! Dus daar ga je dan je bed uit, fles maken, fles geven, je bed weer in en dan hopen dat ik weer in slaap val (wat vaak niet het geval is). Zoë wordt daarna pas rond half 8/8 uur wakker. Michiel haalt haar dan uit bed, ze mag dan nog even bij ons liggen. Na een half uur is ze dit vaak zat en moet ik echt met haar naar beneden. We ontbijten als gezin, vervolgens gaat mijn vriend naar zijn werk. Ik maak ons dan klaar voor de dag je kent het wel: douchen, aankleden, vaatwasser uitruimen en tassen inpakken. In het begin moest ik Zoë iedere ochtend met de wandelwagen naar het kdv brengen (ik heb namelijk geen rijbewijs), sinds een aantal weken doe ik dit op de fiets (wat een vrijheid!!). Daarna ren ik (ja letterlijk REN ik) naar de bushalte, koop ik vaak een grote kop koffie op station en dan begint mijn vier uur durende college.

 

Studeren vind ik leuk, en school zie ik als tijd voor mijzelf. Maar het is vaak het werk wat erbij komt kijken wanneer je weer thuis bent. Wanneer ik thuis kom rond half 6/6 uur zorg ik dat het eten op tafel staat, ruim ik de tafel af, moet ik nog even dat wasje ophangen, een nieuw wasje in de wasmachine doen, stofzuigen, ruim ik de vaatwasser in, doe ik de afwas, maak ik eventueel huiswerk en geef ik natuurlijk Zoë de aandacht die ze nodig heeft.

Een maand geleden had ik mijn tentamens en heb een aantal dagen terug te horen gekregen dat ik weer mijn tentamen voor mijn propedeuse niet heb gehaald. Dit was even flink balen, huilen en boos worden. Ik dacht echt even waar doe ik het allemaal voor!? Gelukkig weet ik daar het antwoord op: Zoë. Opgeven is voor mij geen mogelijkheid!

 

Groetjes, Maxim

Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *